Nagroda im. Zofii Narkiewicz w uznaniu zasług dla bibliotekarstwa nadnoteckiego, ustanowiona została w 2006 r. przez Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich. Zarząd Oddziału w Pile.... więcej >>>>

Zofia Narkiewicz, urodzona 18 grudnia 1918 r. w Warszawie, z zawodu była bibliotekarką. W 1938 roku ukończyła Warszawską Szkołę Bibliotekarską. Zetknęła się wówczas z czołowymi twórcami polskiego bibliotekarstwa, to oni wywarli decydujący wpływ na rozumienie przez nią zawodu bibliotekarza jako służby społecznej. Do wybuchu drugiej wojny światowej pracowała w bibliotekach, najpierw Państwowego Instytutu telekomunikacyjnego, a później w Gimnazjum im. Księcia Józefa Poniatowskiego na warszawskim Żoliborzu. Studiowała także historię sztuki na Uniwersytecie Warszawskim.

W czasie wojny zatrudniła się jako bibliotekarka w Bibliotece Uniwersyteckiej w Wilnie, później opiekunka dzieci, pomocnica laborantki w Szpitali Powiatowym w Telszach. Przez trzy lata, od sierpnia 1941 r. do października 1944 r. była w Muzeum Powiatowym w Telszach. W lipcu 1942 r. wyszła za mąż za Konrada Narkiewicza, w dwa lata później, urodziła pierwsze z ich czworga dzieci - córkę Teresę, w 1945 - córkę Janinę, 1947 - Hannę, w 1951 - syna Zygmunta.

Do Piły przyjechała we wrześniu 1945 r. Miasto było jednym z etapów jej repatrianckiej podróży, choroba sześciomiesięcznej córki Janiny sprawiła, że pozostała w nim do ostatnich dni życia.

Wiosną 1948 r. Zarząd Miejski w Pile zwrócił się do niej z proźbą, aby włączyła się do prac organizacyjnych utworzonej 8 lutego tegoż roku Biblioteki Miejskiej. Dalsze lata życia Zofii Narkiewicz związane były nierozerwalnie z historią Miejskiej Biblioteki Publicznej w Pile. 1 stycznia 1950 r. władze miasta powierzyły jej funkcję kierownika, a później dyrektora. Obowiązki organizatora czytelnictwa sumiennie i rzetelnie wypełniała do września 1975 r. Wówczas mianowana została dyrektorem merytorycznym w nowo powstałej Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej w Pile. Na emeryturę przeszła 31 marca 1979 r., od maja 1979 r. pracowała w bibliotece w niepełnym wymiarze, w dziale gromadzenia i opracowywania zbiorów. Zmarła 7 września 1981 r. W miejscowości Dąbki k. Koszalina. Pochowana została na pilskim cmentarzu komunalnym.

Jej imię i nazwisko kojarzy się pilanom starszego i średniego pokolenia z tworzeniem od postaw i pracą dobrze zorganizowanej biblioteki publicznej, właściwie wypełniającej potrzeby i oczekiwania mieszkańców. Dla realizacji zadań utworzyła odrębną bibliotekę dziecięcą oraz 5 filii bibliotecznych. Biblioteka pod jej kierownictwem stała się instytucją kultury osadzoną w środowisku Wielkopolski, systematycznie wzbogacającą ofertę o różnorodne formy pracy oświatowo-wychowawczej: wystawy, konkursy, plebiscyty, spotkania z twórcami. Nie udało jej się mimo wielu opracowywanych projektów wybudować nowej siedziby dla biblioteki. Potrafiła pomóc wielu poszukującym pracy, przypadkowo - ze skierowania zatrudnionych w Miejskiej Bibliotece Publicznej, na trwałe związał się z zawodem bibliotekarza. Wychowała ponad 40 bibliotekarzy, których wielu miało decydujący wpływ na kształt bibliotekarstwa i czytelnictwa naszego miasta.

Jej życiową pasją była działalność społeczna, którą przekazała swoim wychowankom. Wpisała swój życiorys w historię wielu organizacji: Stowarzyszenia Bibliotekarzy Pilskich, Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich, Pilskiego Towarzystwa Kultury, Ligi Kobiet. Pracowała w Komisji Oświaty i Kultury Miejskiej Rady Narodowej oraz Komisji Przydziału Mieszkań przy Wydziale Lokalowym Urzędu Miejskiego w Pile.

Sprawy biblioteki, a szerzej kultury miasta Piły, były jej zawsze równie bliskie, jak troska o własny dom i rodzinę. Wyrazem uznania dla pracy zawodowej i społecznej były liczne odznaczenia i wyróżnienia, jakie jej przyznano, m.in . Krzyż Kawalerski Odrodzenia Polski, odznaka Zasłużony Działacz Kultury, medal "Za Zasługi dla Miasta Piły". Dowodem sympatii mieszkańców Piły był przyznany Jej tytuł - "Pilanin Roku 1973".

Wszystkich, których drogi splotły się z jej życiorysem, nauczyła odpowiedzialności i rzetelności. Czytelnicy zapamiętali ją jako osobę o ujmującym sposobie bycia, która z uśmiechem i spokojem doradzała w wyborze nie tylko lektury. Przez 33 lata, od 1948 roku do 1981, służyła ludziom miasta nad Gwdą.